ఆంగ్ల మూలం: మాయా ఏంజెలో
తెలుగు: బొల్లిముంత వెంకట రమణా రావు
నన్ను నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని చూస్తే,
పక్కన పెట్టిన సంచిలా ఉంటాను—
నీ మాటల హడావిడి అవసరం లేదు,
ఇప్పుడు-
నా మనసు మాటలే నేను ఆలకిస్తునాను.
ఆగు— ఇప్పుడు నా మీద జాలి పడకు,
ఆగు—నీ సానుభూతి అసలు వద్దు;
నన్ను నువ్వు అర్థం చేసుకుంటే చాలు,
లేకపోతే—అదీ లేకుండా నేనుంటాను.
నా ఎముకలు నొప్పితో వేదించవచ్చు
నా కాళ్లు మెట్లు ఎక్కలేకపోతేనేం—
నేను కోరేది ఒక్కటే-
నన్ను ఊయల కుర్చీలో కూర్చోపెట్టకు.
నన్ను నడుస్తూ తడబడుతుంటే చూస్తే,
అది తప్పుగా అర్థం చేసుకోకు;
అలసట అంటే అలసత్వం కాదు,
ప్రతి వీడ్కోలు అంతిమం కాదు.
నేను అప్పట్లో ఉన్న అదే మనిషిని—
కొంచెం జుట్టు రాలింది, కొంచెం ముఖం ముడతలు పడింది
శ్వాస బరువైనా, శక్తి తగ్గినా—
ఇంకా శ్వాస తీసుకుంటున్నాను కదా… అదృష్టమే కదా…!
Discussion about this post