అంగ్ల మూలం: మాయా ఏంజెలో
తెలుగు: బొల్లిముంత వెంకట రమణా రావు
నన్ను చరిత్రలో
వక్రీకరించి రాసినా,
చేదు అబద్ధాలతో
నన్ను తక్కువ చేసినా—
మట్టిలో మట్టిలా కలిపినా
దుమ్ములా నేనెగసి పడతాను.
నా ధైర్యం నీకు అసహనమా?
ఎందుకు ఈ చీకటి నీలో?
నేను నడిచే తీరు చూస్తే
నా జీవితం ఓ సంపదలా పొంగిపోతున్నట్టుంది.
చంద్రుడిలా, సూర్యుడిలా,
అలలు తిరిగి వచ్చే నిశ్చయంలా,
ఆశలు మళ్లీ మళ్లీ చిగురు తొడిగే స్వభావంలా—
నేను మళ్లీ మళ్లీ ఎగసిపడుతూనే ఉంటాను.
నన్ను ముక్కలుగా చూడాలనుకుంటావా?
వంగిన తలతో,
కిందికి జారిన చూపులతో,
బాధతో కుంగిన మనసుతో?
నా గర్వం నీకు భారమా?
అంతగా బాధపడకు—
నేను నవ్వుతాను గదా,
నా లోపల వెలుగులు నిండినట్టుగా.
నీ మాటలు నన్ను గాయపరచవచ్చు,
నీ చూపులు నన్ను గాయపర్చవచ్చు
నీ ద్వేషం నన్ను కూలదోసే ప్రయత్నం చేయవచ్చు—
కానీ సుడిగాలిలా
నేను మళ్లీ ఎగసిపడతాను.
నా అందం నీకు అసహజంగా అనిపిస్తుందా?
అది నీకు ఆశ్చర్యమా?
నా అంతరంగంలో ఆనందం తాండవం ఆడినప్పుడు
నేను నాట్యం చేస్తాను—
అవమానాల చీకటి ముసురు నుంచీ
నేను ఎగసిపడతాను.
వేదనతో నిండిన గతం నుంచీ
నేను ఎగసిపడతాను.
నేను ఒక ఉప్పొంగే సముద్రం—
ఎగిసే అలలతో,
పొంగిపొర్లే శక్తితో
విస్తరించి ముందుకు సాగుతాను.
భయం నిండిన రాత్రులను నుండి
నేను ఎగసిపడతాను.
కొత్త వెలుగుతో ఉదయ తీరాలను చేరుకుంటూ
నేను ఎగసిపడతాను.
పూర్వీకుల ఆశల్ని మోస్తూ,
బానిసలా కలల్ని మోస్తూ—
నేనే ఒక స్వప్నం,
నేనే ఒక ఆశ.
నేను ఉప్పెనలా ఎగసిపడతాను
నేను ఉప్పెనలా ఎగసిపడతాను
నేను ఉప్పెనలా ఎగసిపడతాను
