ఆంగ్ల మూలం: మాయా ఏంజెలో
తెలుగు: బొల్లిముంత వెంకట రమణా రావు
నన్ను నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని చూస్తే,
పక్కన పెట్టిన సంచిలా ఉంటాను—
నీ మాటల హడావిడి అవసరం లేదు,
ఇప్పుడు-
నా మనసు మాటలే నేను ఆలకిస్తునాను.
ఆగు— ఇప్పుడు నా మీద జాలి పడకు,
ఆగు—నీ సానుభూతి అసలు వద్దు;
నన్ను నువ్వు అర్థం చేసుకుంటే చాలు,
లేకపోతే—అదీ లేకుండా నేనుంటాను.
నా ఎముకలు నొప్పితో వేదించవచ్చు
నా కాళ్లు మెట్లు ఎక్కలేకపోతేనేం—
నేను కోరేది ఒక్కటే-
నన్ను ఊయల కుర్చీలో కూర్చోపెట్టకు.
నన్ను నడుస్తూ తడబడుతుంటే చూస్తే,
అది తప్పుగా అర్థం చేసుకోకు;
అలసట అంటే అలసత్వం కాదు,
ప్రతి వీడ్కోలు అంతిమం కాదు.
నేను అప్పట్లో ఉన్న అదే మనిషిని—
కొంచెం జుట్టు రాలింది, కొంచెం ముఖం ముడతలు పడింది
శ్వాస బరువైనా, శక్తి తగ్గినా—
ఇంకా శ్వాస తీసుకుంటున్నాను కదా… అదృష్టమే కదా…!
