జర్మన్ మూలం: వూల్ఫ్ గాంగ్ బోర్షర్ట్
ఇంగ్లీష్ అనువాదం: ఇ.జె.కాంప్ ఫీల్డ్
తెలుగు అనువాదం: చింతకుంట్ల సంపత్ రెడ్డి
రాత్రి 2:30 గంటలు.
అకస్మాత్తుగా మెలకువ వచ్చింది ఆమెకు.
ఎందుకు మెలకువ వచ్చిందో అనుకున్నది. ఓ, అవును! వంట గదిలో ఏదో శబ్దం. చెవులు రిక్కించి విన్నది. ఇప్పుడు శబ్దాలేవి వినరావడం లేదు.
చేయిచాపి పక్కన పరుపులో తడిమి చూసింది. ఖాళీగా ఉన్నది. అదీ సంగతి! కొంచెం దీర్ఘంగా ఉండే అతని శ్వాస శబ్దం వినరావడంలేదు. అందుకనే అంత నిశ్శబ్దంగా ఉన్నది.
లేచి తడుముకుంటూ వంట గదివైపు నడిచింది. సమయం 2:30. తెల్లటి ఆకారం ఒకటి అక్కడ నిలబడి ఉన్నది. ఆమె లైట్ వేసింది. ఇప్పుడతను స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాడు. వారిద్దరూ తమ తమ చొక్కాల్లో ఎదురుగా నిలబడి ఉన్నారు. రాత్రి 2:30 గంటలకు, వంటగదిలో.
టేబుల్ పైన ఓ పళ్ళెం పెట్టి ఉన్నది. అందులో కొన్ని రొట్టె ముక్కలు. పళ్ళెం పక్కనే కత్తి ఉన్నది. టేబుల్ క్లాత్ పైన రొట్టె రజను. ప్రతి రోజు పడుకోబోయే ముందు టేబుల్ క్లాత్ ను శుభ్రం చేస్తుంది తను. ప్రతి రాత్రి. కాని… ఇప్పుడది శుభ్రంగా లేదు. గచ్చు నుండి చల్లదనం ఆమె ఒంట్లోకి పాకింది. పళ్ళెం నుండి చూపులు మరల్చింది.
వంట గది చుట్టూ చూస్తూ, “ఇక్కడ ఏదో ఉన్నట్లు అనిపించింది.” అన్నాడతను.
“నేను కూడా ఏదో అలికిడి విన్నాను,” జవాబిస్తూ ఆ చొక్కాలో అతను ముసలివాడయ్యాడని అనుకున్నదామె. అతనికిప్పుడు అరవై మూడు. పగటి పూట అప్పుడప్పుడు అంతకన్నా తక్కువ వయసే అనిపించేది. ఆ చొక్కాలో ఆమె కూడా ముదుసలి అయిపోయిందని అనుకున్నాడతను. బహుశా ఆ వెంట్రుకల వల్ల కావచ్చు. ముఖ్యంగా రాత్రి పూట ఎప్పుడైనా ఆడవాళ్ల విషయంలో అంతే. అకస్మాత్తుగా వాళ్ల వయసు పెరిగిపోతుంది.
“నువ్వు చెప్పులు వేసుకోవాల్సింది. చెప్పుల్లేకుండా… అలా చల్లటి గచ్చు మీద. నీకు జలుబు చేస్తుంది.”
ఆమె అతనివైపు చూడలేదు. అతను అబద్ధమాడడం ఆమె తట్టుకోలేకపోయింది. పెళ్లయిన ముప్పై తొమ్మిది సంవత్సరాల తర్వాత అతను అబద్ధమాడాడు.
“ఇక్కడ ఏదో ఉన్నట్లు అనిపించింది,” అతను మళ్లీ ఓసారి అన్నాడు. ఈ మూల నుంచి ఆ మూలకు మళ్లీ చూశాడు ఓసారి అర్ధం లేకుండా, “నేను ఏదో శబ్దం విన్నాను. అందుకని ఇక్కడ ఏదో ఉన్నట్లు అనిపించింది.”
“నేను కూడా ఏదో విన్నాను. కానీ బహుశా ఏమీ లేదేమో.” పళ్ళెం తీసి టేబుల్ క్లాత్ పై ఉన్న రొట్టె రజనును విదిలించిందామె.
“లేదు. బహుశా ఏమి లేదు.” జవాబిచ్చాడతను మరిక ఏమి అనలేక.
ఆమె అతనికి మద్దతిచ్చింది, “రండి, అది బయట అయి ఉంటుంది. నేను ఇక్కడ అనుకున్నాను.”
“వచ్చెయ్యండిక,” అంటూ లైట్ ఆర్పివేసింది, “అది బయటే అయి ఉంటుంది. గాలి బాగా వీచినప్పుడు వర్షపు నీరు గోడకు కొట్టుకుంటుంది. అది తప్పక వర్షం నీరే. గాలి ఎక్కువగా ఉన్నపుడు ఎప్పుడైనా అలాగే చప్పుడు వస్తుంది.”
ఇద్దరు హాల్ గుండా పడక గదిలోకి నడిచారు. చెప్పుల్లేని వారి పాదాలకు చల్లగా తాకుతున్నది గచ్చు.
“అవును, గాలి బాగా వీస్తున్నది,” అతను అన్నాడు. “రాత్రంతా గాలే.”
పడుకునేపుడు ఆమె అన్నది, “అవును, రాత్రంతా గాలులే. బహుశా అది వర్షపునీటి చప్పుడే.”
“అవునవును. నేనేదో వంటగదిలో చప్పుడు అనుకున్నా. బహుశా అది వర్షపునీటి చప్పుడే.” అప్పటికే సగం నిద్రలో ఉన్నట్టు మాట్లాడాడు అతను.
కానీ అబద్ధం చెబుతున్నప్పుడు అతని గొంతులో ఏదో మార్పు ఆమె గమనించింది. “చలిగా ఉంది.” అంటూ నెమ్మదిగా ఆవులించిందామె, “నేను దుప్పట్లో దూరుతున్నాను. గుడ్ నైట్.”
“నైట్,” అంటూనే, “అవును, నిజంగా బాగా చలిగా ఉంది.” అన్నాడు.
ఇక నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలింది. చాలా సేపటి తర్వాత జాగ్రత్తగా అతను ఏదో నమలడం ఆమె విన్నది. తాను ఇంకా మెలకువగానే ఉన్నానని అతను అనుకోకుండా కావాలనే దీర్ఘంగా ఓకే మోస్తరుగా శ్వాస ఆడించింది. అతని నమలడం ఎంత లయబద్ధంగా ఉందంటే… అదే ఆమెను నిద్రలోకి జార్చింది.
మరుసటి సాయంత్రం భోజనాల వేళ, నాలుగు రొట్టె ముక్కలను అతనివైపు తోసింది. అంతకు ముందు ఎప్పుడైనా అతను మూడే తినేవాడు.
“కానివ్వండి, నాలుగు తినండి. రొట్టె తినలేకపోతున్నాను, నాకు వద్దు.” అతను పళ్ళెం పైనే దృష్టి పెట్టడం ఆమె గమనించింది. అతను తల పైకి ఎత్తలేదు. ఆ క్షణంలో ఆమెకు అతని పైన జాలి కలిగింది.
“నువ్వు రెండే తిని ఉండలేవు.” తన పళ్ళెంతోనే అన్నాడతను.
“సాయంత్రం రొట్టె పడడం లేదు నాకు. కానివ్వండి, తినండి.”
ఆ తర్వాత కాసేపటికి టేబుల్ దగ్గర దీపం పక్కన కూర్చున్నది ఆమె.
