వాయిదా పడిన కలయిక!

ఆంగ్లం : థామస్ హార్డీ
తెలుగు : బొల్లిముంత వెంకట రమణా రావు

నీవు రాలేదు…
కాలం తన నిశ్శబ్ద అడుగులతో ముందుకు సాగి
నన్ను మెల్లగా భావశూన్యుడిని చేసింది—

కాని నన్ను ఎక్కువగా గాయపరిచింది
నీవు రాకపోవడం కాదు,
నీ స్వభావంలో నాకు కనిపించిన లోపం…

ప్రేమ కోసం ఒక క్షణాన్నైనా త్యజించలేని
ఆ కరుణలేని నిశ్చలత నీలో ఉండటం.

ఎదురుచూపుల సమయం తన ముగింపుకు చేరిన వేళ
ఇక నీవు రావని తెలిసి
నా హృదయం నిశ్శబ్ద వేదనలో కుంగిపోయింది

నీవు నన్ను మనసార ప్రేమించలేదు.
ప్రేమ మాత్రమే విశ్వాసానికి ప్రాణం పోస్తుంది—
ఇది నాకు తెలిసిన సత్యం, ఎప్పుడో అంగీకరించినది.

ఇది నిజం…
మనిషి చేసే దైవ కార్యాల మధ్య
ఇంకొక చిన్న క్షణాన్ని చేర్చడం
నిజంగా అంత భారమా?

ఒకసారి అయినా నీవు—స్త్రీగా—
కాలంతో గాయపడిన మనిషి వద్దకు వచ్చి
ఒక మాటతో, ఒక సాన్నిధ్యంతో అతనిని ఆదరించడమే కదా…

ప్రేమ లేకపోయినా సరే…
అది ఒక క్షణమాత్రమే…
మనిషితనానికి ఇచ్చే ఒక మౌన అనుకంప మాత్రమే.

Thomas Hardy రచించిన ఈ కవితలో ప్రధాన భావం ప్రేమలో కలిగే నిరాశ మాత్రమే కాదు, దాని వెనుక దాగి ఉన్న లోతైన మానవతా వేదన. కలవాలని ఆశతో ఎదురుచూసిన వ్యక్తి రాకపోవడంతో కవి ఆశలు విఫలమవుతాయి. కానీ అతన్ని ఎక్కువగా బాధపెట్టింది ఆమె రాకపోవడం కాదు, ఆమె స్వభావంలో కనిపించిన కరుణలేమి. ప్రేమ లేకపోయినా కనీసం ఒక చిన్న క్షణం పాటు బాధపడుతున్న మనిషిని ఆదరించే మానవీయ సానుభూతి ఆమెలో లేకపోవడం అతనికి గాఢమైన వేదనగా మారుతుంది. ఈ అనుభవం ద్వారా కవి ప్రేమను మాత్రమే కాకుండా, మానవ సహానుభూతి మరియు నైతిక బాధ్యతను కూడా ప్రశ్నిస్తాడు. చివరికి ఈ కవిత ఒక సాధారణ అపాయింట్‌మెంట్ విఫలత కాదు; మానవ సంబంధాల్లోని భావుకత, కరుణ, మరియు మానవత్వం లోపాన్ని ప్రతిబింబించే గాఢమైన ఆలోచనాత్మక కవితగా నిలుస్తుంది.

ఎంచుకున్నది

“దేవతలే పోటీ పడే సౌందర్యం నీవు!”
అని ముద్దాడాను ఆమెను అక్కడే…
కాని నా మనసు వెంటనే
దూరంగా వెళ్లిపోయింది—మిగతా ఐదుగురి వైపు…

మొదటి ఆమె…
తీక్షణమైన చూపులతో నన్ను దోచుకున్నది…

రెండవ ఆమె…
పచ్చ-బూడిద కళ్లతో నన్ను మౌనంగా చదివినది…

మూడవ ఆమె…
జ్ఞానంతో నన్ను అర్థం చేసుకున్నది…

నాలుగవ ఆమె…
పాటలతో రోజంతా గాలిని నింపినది…

ఐదవ ఆమె…
ఒకప్పుడు నేను చెడు అని తేల్చినది…

అందరినీ గుర్తు చేసుకుంటూ కన్నీళ్లు వచ్చాయి…
ప్రతి ఒక్కరూ ఒక అందం చూపించారు—
కాని నా హృదయం కోరిన సంపూర్ణ రూపం ఎవరిలోనూ లేదు…

అప్పుడు ఒక చెట్టు తొక్కపై నేను వ్రాసాను—
“ఐదుగురిని చూసి… ఒక్కొక్కరినీ తూచి…
చివరికి కావలసిన స్త్రీని కనుగొన్నాను!”

ఆ మాట విన్న ఆమె వణికింది…
“నన్ను ఎవరో శపించినట్టు అనిపిస్తోంది…” అని అంది…

ఆ క్షణం నుంచే ఆమె ప్రేమ
మెల్లగా క్షీణించసాగింది…

“ఐదుగురా? ఇంకా ఎవరున్నారు?”
అని అడిగి వెనక్కి తిరిగింది…

నేను ఆమె వెనుక నడిచాను…
రాత్రి గాలి చల్లబడింది…
మైదానం నిశ్శబ్దంగా మారింది…

“ప్రియతమా… తిరుగు!” అని పిలిచాను…
కాని ఆమె ముఖం నాకు కనిపించలేదు…

మళ్లీ మళ్లీ పిలిచాను—
కాని ఆమె అడుగులు ఆగలేదు…

చివరికి ఒక క్రాస్ రాయి వద్ద ఆమె ఆగింది…
అది ఆమె దృష్టికి రాలేదు…

నేను మోకరిల్లి ప్రార్థించాను—
ఆమె తిరిగి నన్ను చూడాలని…

నేను లేచాను… ఆమె తిరిగింది…
“నా హృదయం మళ్లీ జీవించింది!” అనుకున్నాను…

కాని ఆమె చెప్పింది—
“ఇంకా స్పష్టంగా చూడు…”

అప్పుడు నేను చూశాను…
ఆమె ముఖంలో
ఆ ఐదుగురు స్త్రీల రూపాలు ఒక్కటిగా కలిసిపోయాయి…

ఒకే రూపం కాదు అది—
అనేక రూపాల సమ్మేళనం…

ఆమె నడకలోనే వాలిపోయింది…
ఆమె జీవితం నెమ్మదిగా కరిగిపోయింది…

“నువ్వెవరు?” అని ఆమె అడిగింది చివరగా…
“నన్ను ఎందుకు వెంబడిస్తున్నావు?”

నేను ఆమెను ఎత్తుకున్నాను…
ఒక చిన్న వనమందిరానికి తీసుకెళ్లాను…

అది ప్రేమ కోసం కాదు…
ఒక్కరిలో అనేక రూపాల బాధను సమీకరించడానికి…

ఇప్పుడు ఆమె అక్కడే ఉంది…
నేను ఆమెను చూసుకుంటున్నాను…

నా జీవిత తంతువులు తెగిపోతున్నంత వరకు…
ఒకే స్త్రీ కాదు—
అన్ని స్త్రీలు కలిసిన ఒక రూపం ఆమె…

ఈ కవితలో ప్రధాన భావం ప్రేమ అనే భావనలోని అస్థిరత, వ్యక్తిగత ఆకర్షణల మధ్య ఏర్పడే మానసిక భ్రమ. కథానాయకుడు ఐదుగురు స్త్రీలలో ప్రతి ఒక్కరిలో ఉన్న ప్రత్యేక లక్షణాలను చూసి, చివరికి ఒకే సంపూర్ణ స్త్రీని కనుగొన్నానని భావిస్తాడు. కానీ ఆ నిర్ణయం ప్రేమను స్థిరపరచకుండా, ఆమెను మానసికంగా కలవరానికి గురి చేస్తుంది. గతంలోని ఐదుగురి రూపాలు ఆమె ముఖంలో ఒక్కటిగా కలిసిపోవడం ద్వారా, ప్రేమ అనేది ఒకే రూపం కాదని, అనేక భావాల సమ్మేళనమని వెల్లడవుతుంది. చివరికి ఈ కవిత, వ్యక్తిగత జ్ఞాపకాలు, ఆకర్షణలు, కోరికలు అన్నీ కలిసిపడి మనిషి ప్రేమను ఎలా సంక్లిష్టంగా, అంతర్గత సంఘర్షణతో నింపుతాయో ప్రతిబింబిస్తుంది.

బొల్లిముంత వెంకటరమణారావు